uit de krant...

Tubantia / zondag 03 mei 2009

Kopjes naar het aanrecht in 't Stekkie
ROSSUM/VOLTHE - Ze maakte het intussen al heel wat keren mee.

Dagjesmensen over het pad pal naast haar huis, die bij het zien van het uithangbord van haar pleisterplaats spontaan uitroepen: 'Koffie!' Meestal gepaard gaand met een diepe zucht, helemaal vanuit hun tenen.

In het najaar van 2007 begon Lilian Roesthuis in een verbouwde kapschuur aan de Hamsweg bij Rossum met 't Stekkie. En wie het knusse onderkomen midden in het mooie stukje Twente ziet, kan zich de oprechte verbazing van de passanten voorstellen. Want wie verwacht nou in zo'n landelijke setting, aan te kunnen schuiven om even bij te tanken.

Aan het aanrecht in de zelfgebouwde boerenkeuken werkt de gastvrouw nog even snel een restje afwas weg. Rood-wit geblokte theedoek over haar schouder. Een dienblad met kopjes en 'iets lekkers' staat al klaar. De koffie is er nog niet door, want voor iedere bezoeker wordt vers gezet. Naast een rij melkbussen uit vervlogen tijden buiten, staat een omafiets met violen in een mand aan het stuur. In de verte snort een tractor. En waakhond Babs, duttend onder de terrastafel, vindt dat het er alleen maar leuker op is geworden met al dat 'vreemde volk' op het erf.

Lilian schuift aan met een kookwekker in de hand. Ze moet dadelijk nog even naar binnen, want er staat wat in de oven. Als in de nazomer het fruit van de bomen kwam, spookte het wel eens door haar hoofd een koffie- en theehuisje te willen beginnen. Gek van koken en bakken wist ze al precies wat ze haar gasten voor zou kunnen zetten. En het zou bovendien zo mooi aansluiten bij de gastvrijheid die schoonvader Teun altijd had laten zien. "Liefst had hij alle voorbijgangers waarmee het klikte een kop koffie aangeboden", vertelt Lilian over de man die ruim een jaar geleden overleed. "Hij maakte graag een praatje met ze. En dan kwam er na verloop van tijd weer post, van mensen ergens uit het land. Hadden ze een foto gemaakt van hem, zittend op een bankje."

Toen ze haar gedachten op een avond uitsprak, kwam de boel aan het rollen. "Het was ook net in de tijd dat de gemeente het stimuleerde om een andere invulling te geven aan vrijkomende agrarische bestemmingen", vertelt echtgenoot Jos die er bij is komen zitten. Waar het aan ontbrak was de nodige horeca-ervaring. "M'n dagelijkse werk is het begeleiden van ouderen bij activiteiten, dus dat maakte het heel spannend in het begin", laat Lilian weten. "Zo was je terras leeg en zo kwam er twintig man aan. Wanneer moet je dan bakken, en hoeveel... Dat heb ik echt moeten uitdokteren, hoe ik dat moest regelen. Nu is het zo dat je zorgt dat je wat achter de hand hebt en kun je ook die situaties aan."

De ouderen van haar werk roepen ondertussen geregeld voor een bakkie naar Lilian te willen. "Super vinden ze dat, zo'n uitstapje. En zelf weet ik nu ook dat het een goede zet is geweest".

't Stekkie ligt gunstig aan het Noaberpad, een lange afstandsroute die begint bovenin Groningen en deels door Duitsland gaat. Ook de Springendalroute loopt er langs, evenals de route naar aanleiding van de bekende Twentse televisiesoap en diverse knooppuntroutes (bij fietsers en wandelaars wel bekend). Natuurgebied het Roderveld ligt op steenworp afstand.

Kinderen mogen als ze willen de geitjes of 'huisezels' Neeltje en Jans een aai over de neus geven of even uitrazen op de trampoline in de wei. De open keuken, direct naast de tafels en stoelen, maakt dat bezoekers zich gelijk op hun gemak voelen. "Ze verwachten hier ook niet een gelikte bediening. In tegendeel", zegt Lilian, "gasten zetten geregeld zelf de kopjes op het aanrecht. Net als thuis. En heel soms helpen ze ook nog afwassen. Grappig toch?"